• در صورت کاهش استفاده از زیرساخت، تنظیم‌گر می‌تواند ارزش دارایی‌های شبکه را Write-down کند.
• همچنان امکان Accelerated Depreciation وجود خواهد داشت، اما با معیارهای جدید.
• شرکت‌های گاز باید احتمال کاهش تقاضا و توسعه گزینه‌های Electrification را در برنامه‌ریزی بلندمدت خود لحاظ کنند.
• مفهوم مهم دیگر، Switching Point است؛ یعنی سطحی از قیمت گاز که در آن، برای مصرف‌کننده، مهاجرت از گاز به گزینه‌های برقی اقتصادی می‌شود.

 

اما مسئله اصلی همچنان پابرجاست:
چه کسی باید هزینه زیرساخت گازی را که به تدریج مورد استفاده کمتری قرار می‌گیرد، پرداخت کند؟
این موضوع تنها یک مسئله فنی یا تنظیم‌گری نیست؛ بلکه مستقیماً به عدالت، قیمت انرژی، سرمایه‌گذاری زیرساختی، برقی‌سازی مصرف و ریسک دارایی‌های سرگردان مربوط می‌شود.
از سوی دیگر، AEMC تأکید کرده است که چارچوب اقتصادی به تنهایی نمی‌تواند آینده شبکه گاز را تعیین کند و ایجاد یک Decommissioning Framework توسط دولت‌های ایالتی و قلمرویی نیز ضروری است؛ موضوعی که به دلیل تفاوت سیاست‌های ایالت‌ها در زمینه حذف تدریجی گاز، پیچیدگی قابل توجهی دارد.

گذار انرژی فقط به توسعه خورشیدی، بادی و ذخیره‌سازها محدود نمی‌شود. یکی از چالش‌های مهم دهه آینده، مدیریت اقتصادی شبکه‌های موجودی است که تقاضای آن‌ها در حال کاهش است. استرالیا اکنون در حال آزمودن یک سؤال بسیار مهم است: چگونه می‌توان یک شبکه گاز را از یک زیرساخت رشد محور، به یک زیرساخت گذار و در نهایت کم‌تقاضا تبدیل کرد، بدون آنکه هزینه این گذار به شکل ناعادلانه به مصرف‌کنندگان منتقل شود؟